โลกดิจิตอลของต๊ะนะจ้น

ใกล้จะเปิดร้านแล้ว จะเปิด 17 นี้แระ อยากจะบอกว่า ไม่ค่อยพร้อมเลย แต่คิดว่าทันแน่นอน เด๋ววันนี้ช่างกระจกเข้า เราก็เดิน Lan ให้เสร็จ แล้วก็ทำความสะอาด วันพฤ ก็ลงคอม ลงโต๊ะ แล้วก็เริ่มทำโปรแกรมเลย Set ระบบ ประมาณ 2-3 วันก็น่าจะทัน วันเสาร์ก็ต้องไปดูเดี่ยวอีก ดูวุ่นวายเน้อ แต่ถึงจะวุ่นวายยังงัย วันที่ 14 ก็พยายามหาเวลาอยู่กะแฟนซะหน่อย อิอิ อยากจะ Sweet มั่ง ไม่งั้นเด๋วจะหาว่าตกเทรนด์

เรื่องรัก มีขึ้นมีลง ย่ำแย่ สุขสม ปะปนไป รักแฟน รักตัวเอง ตามทิศทางของใคร ที่ใครจะกำหนด ปล่อยไปตามหัวใจ

ไม่ค่อย ok เท่าไหร่ แต่ก็ผ่านไปได้ เด๋วนี้ไม่อยากโกรธ เพราะโกรธแล้วก็ต้องดีกัน จะโกรธกันไปทำไม อารมณ์ส่วนใหญ่จะเป็นอาการน้อยใจ เราเคยคิดว่าเออ ทำไมเธอถึงไม่ค่อยใส่ใจเราบ้างเลย การแสดงออกในเรื่องความรักของแต่ละคนมันก็ไม่เหมือนกัน บางคนแสดงออกมาก บางคนรักนะแต่ไม่แสดงออก ... เรื่องของความรักมันต้องใช้ใจสัมผัส บางเรื่องไม่ต้องพูด เราก็รู้ว่าเป็นอะไร ทำไมเปลี่ยนไปอะไรแบบนี้ ทั้งๆที่ปากบอกไม่มีอะไร เราก็เข้าใจกันได้

คิดไปคิดมา เราก็พักบ้างอะไรบ้าง นิ่งบ้าง เดินบ้าง คิดในเรื่องอื่นๆบ้าง บางสิ่งเราพยายามจะทำตัวเป็นปกตินะ แต่ว่าเรื่องของเธอนั้นมันสำคัญมาก เราก็เลยปวดหัวแบบนี้งัย ... ไอ้คำว่าปล่อยวาง มันเป็นอักษรที่ไม่กี่ตัว อ่านแล้วก็เข้าใจ แต่เราทำไม่ได้ เพียงเพราะใจนั้นรักเธอมากเหลือเกิน

ไม่ได้เขียน Diary ไป 1 อาทิตย์ได้ ไม่ได้วุ่นขนาดไม่ว่างจะเขียน แต่มีความรู้สึกไม่อยากเขียนทับกับ Trip Hua-Hin เพราะรู้สึกว่ามีความสุขมากๆเลย ช่วงนี้จริงๆก็ไม่ได้ถึงกับว่างมากมาย เพราะว่าต้องเตรียมเปิดร้านใหม่ หลังจากเพิ่งไปทำสัญญามาเมื่อสัปดาห์ก่อน ร้านอยู่ต้นซอย ม.ธรากร ราม 166 ติดกะ 7 เลย ตอนนี้ช่างก็เริ่มๆเข้าไปกันแล้ว

คิดว่าน่าจะประมาณเลยกลางเดือนไปหน่อยน่าจะเปิดให้บริการได้แล้ว กะลังต้องคอนโทรลงบมากๆ ไม่อยากลงเยอะ ไม่งั้นไม่คุ้มเลย เรื่องการสำรวจตลาดก็ดูมาแล้วหลายรอบ แต่ก็เป็นงงว่าทำไม แถวนี้ร้านมันน้อย แต่คนมันเยอะ หรือว่าคนเยอะ ไม่ใช่ลูกค้า เป็นคนทำมาหากินซะส่วนมาก จริงๆเด็กก็เยอะนะ ดูๆแล้ว พวกอพาทเมนต์ ชนชั้นกลางก็เยอะ มี รร นานาชาติด้วย ก็ต้องลองดูกันไป แต่เรามั่นใจว่าทำเลเราดี อิอิ

เด๋ววันนี้ก็จะเข้าไปเดิน Lan ในบ้านอีก ไม่ค่อยมีคนช่วยเท่าไหร่ คนช่วยเราก็กลับบ้านฝั่งธนไปแระ เหลือน้องต่ายสุด Love อยู่ก็ถือว่าช่วยๆกันไปเง้อ ยังงัยก็สู้ๆ

PS.เด็กดื้อ ทีหลังอย่ากลับบ้านดึก(เช้า)นักสิ เค้าเปงห่วง

เมื่อคืนไปเที่ยวที่โสดสโมมา บอกป้าน้ามว่าจะไปตั้งหลายครั้งแล้ว ก็ไม่ได้ไปซักที ได้มีโอกาสไปจนได้ ร้านเป็นเหมือนบ้านมากกว่า มีแต่ไฮโซทั้งนั้นเลย เราดูแย่ไปเลย เค้าแต่ตัวกันดีๆ แต่เราอ่าเซอมากๆ โดนเสื้อไป 2 ตัว 400 โดนค่าเหล้าไปอีก 500 สรุปเหลือกลับบ้าน 40 บาท -*-

สนุกดีได้กลับมาเที่ยวกับเพื่อนที่ร้านอีก หลังจากไม่ได้เที่ยวกับพวกมันมานาน เมาไม่เยอะ เพราะว่าคนเยอะมากๆ เสิร์ฟกันไม่ทัน ดื่มขาดตอน เมากลับบ้าน วันนี้เพิ่งเคยดูกรูฟ ไรเดอร์เล่น สนุกดี เพลงเป็น disco มันๆ

กลับบ้านมา ชอบคำนี้จัง "แค่เธอก็พอ"

อยากจะบอกว่าเหงามากๆ คิดถึงมากๆ ดูแล้วก็เว่อมากๆเช่นกัน แต่เป็นเรื่องจริง บางทีเราคิดว่าห่างๆกันบ้างก็จะดี แต่ช่วงนี้สิ คิดถึงมากเลย ไม่รู้ว่าเค้าจะคิดถึงเราเหมือนกันหรือเปล่า หรือว่าเราคิดถึงไปคนเดียวก็ไม่รู้

อยากจะห้ามใจให้คิดถึงแบบพอดีๆ หรือแบบพอเพียงก็ได้ แต่การจะห้ามใจห้ามความรู้สึกนั้นมันยากที่จะทำเหลือเกิน คิดว่าทุกคนก็คงเคยมีอาการเช่นนี้เหมือนกัน บางทีอยากจะโทรหาก็ไม่กล้าโทรบ่อย กลัวรำคาญบ้างล่ะ จะโดนหาว่าโอเว่อร์มั่งล่ะ แต่ไม่รู้สินะ อยากคุย อยากรู้ว่าทำอะไรอยู่ เวลาโทรหาแต่ละครั้ง โทรไม่ติด โทรแล้วไม่รับ เราก็จะแย่แระ คิดไปโน่นนี่ ทั้งๆจริงๆแล้วมันไม่มีอะไรเลย บางทีเค้าแค่ชาร์จแบทไว้เฉยๆ ไรเงี้ย ประสาทจะกินแระเรา

พอมีอาการแบบนี้ขึ้นมา มันจะรู้สึกหวิวๆ แล้วก็ทำอะไรไม่ถูก ไม่มีแรงอยากจะทำอะไรเลย อยากแค่นั่งฟังเพลง ดูดบุหรี่ ไปเรื่อยๆ ไม่รู้สินะ รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดี ไม่มีอะไรดีเลย แต่ก็ต้องทำแบบนี้

ถ้าเธอได้อ่าน ขอบอกว่ารักมาก แม้มันจะดูเน่าๆไปซะหน่อย แต่ก็เป็นแค่ความรู้สึกจากใจผู้ชายคนนึง

Love you na เด็กดื้อ